Wyjeżdżając na towarzyski mecz do Dublina Leo Beenhakker chciał, by kac po porażce na Słowacji nie męczył reprezentacji Polski aż do wiosny. I to mu się udało.

Wątpliwości co do gier towarzyskich miewają już sami selekcjonerzy, choć ze zrozumiałych względów im najbardziej zależy na utrzymaniu terminów FIFA przeznaczonych na sparingi. Nawet na tak prestiżowe starcie jak z Niemcami Anglia pojechała bez największych gwiazd, a jeszcze Arsenal stracił Theo Walcotta, który kontuzjował się na zgrupowaniu i Arsene Wenger znów mógł biadolić nad wirusem FIFA, traktowanym przez kluby jak zaraza. Nic dziwnego, że gdy przychodzi do meczów o nic piłkarską brać dopada plaga kontuzji często fikcyjnych, byle tylko szanować siły na gry o stawkę, których w sezonie i tak jest z 70.

Polacy są w innej sytuacji, bo dla graczy ekstraklasy kontakt z miedzynarodową piłką jest świętem. Ale także w Dublinie rywale stanęli do sparingu ze sporymi stratami (Keane, McGeady, Smolarek, Żewłakow, Murawski, Boruc). Z pewnością gdyby gra szła o punkty Leo Beenhakker nie zdjąłby w przerwie Jakuba Błaszczykowskiego, najlepszego swojego piłkarza, którego odwaga w pojedynkach z dwoma, a czasem trzema Irlandczykami była przykładem dla reszty drużyny w najcięższych momentach meczu między 3. a 30. minutą.

Wszystko to nie zmienia faktu, że dla reprezentacji Polski, a szczególnie dla kilku graczy w niej nowych, jak Boguski, Robert Lewandowski, czy Peszko - był to mecz znaczący. Tak jak dla próbujacego odnaleźć formę sprzed kontuzji Garguły, walczacego o swoją ostatnią reprezentacyjną szansę Bosackiego, czy wygladajacego okazji do gry jak zbawienia Krzynówka.

Irlandia jako sparing partner to był wybór znakomity, bo jej piłkarze nie lubią odwalać chałtury. Kiedy graja to z sercem i do ostatnich chwil bili się o remis, nawet kiedy wydawało się, że nie maja na to szans. Dlatego przeżyliśmy tak niewiarygodną końcówkę, z której polscy piłkarze mają szansę wyciągnąć wnioski na Belfast. Irlandczyk (także ten z Północy) uznaje się za pokonanego dopiero w szatni, pod prysznicem.

W kadrze Polski dokonuje się zmiana pokoleniowa i to o dziwo dość bezboleśnie. Beenhakker uznał, że gole strzelać mają Lewandowski i Brożek - i wygląda na to, że się nie mylił. W Dublinie błysnął ten młodszy - nie tylko wspaniałym golem, ale i grą tyłem do bramki, która pozwala utrzymać piłkę na połowie rywala, by razem z nadbiegającymi pomocnikami ustawić atak pozycyjny. Beenhakker na to liczył, a Lewandowski zadanie wypełniał.

Poza kilkoma irytującymi kiksami w grze obronnej niemal wszyscy Polacy pokazali, że na solidnym europejskim poziomie, nie trzeba się za nich wstydzić, co po klęsce na Euro 2008 zdawało się faktem bezspornym. Oczywiście wniosek jest ryzykowny, to finały mistrzostw Europy, a nie mecz o pietruszkę jest miernikiem możliwości zespołu, ale w Dublinie zobaczyliśmy i głowę, i serce, i siłę do gry, których na boiskach w Wiedniu i Klagenfurcie nie widzieliśmy.

Fakt jest bezsporny, że zahukanym i nieobecnym w wielkim futbolu polskim piłkarzom, takie gole i takie zwycięstwa jak w Dublinie są potrzebne. Widać wyraźnie jak drużyna rośnie, nabiera sił, wiary i odwagi, kiedy coś jej się uda, coś wskaże, na to, że rywal ma słabsze strony. Przykład dał Błaszczykowski, skrzydłowy klasy światowej, ale Boguski, Garguła, czy Robert Lewandowski byli w stanie dotrzymać kroku. A więc nie musi być tak, że średni poziom Premier League, w której czekamy 16 lat na polskiego gola, to dla piłkarzy Beenhakkera całkiem inna planeta. Irlandczycy na tym średnim poziomie dają sobie radę.

Holenderski trener bardzo nie chciał, by przygnębienie po eliminacyjnej porażce ze Słowacją trwało do wiosny. Zwycięstwo w Dublinie w praktyce niczego nie zmienia, ale po nim zima będzie na pewno lżejsza do zniesienia.

więcej: http://darekwolowski.blox.pl/2008/11/Kac-wyleczony-przed-zima.html.